SUPRADENT

Aby się z nami skontaktować, prosimy wypełnić poniższe pola:

Strona główna -> Usługi

Usługi

Stomatologia zachowawcza

Leczenie próchnicy.
Jeśli próchnica dotyczy wyłącznie szkliwa (plama próchnicowa) wykorzystuje się metody bezinwazyjne, które odwracają procesy demineralizacji szkliwa. Najczęściej stosuje się preparaty fluorowe w różnych postaciach, np: lakiery lub żele. Jednak często bywa, że próchnica zaatokowała nie tylko szkliwo, ale również zębinę. Wtedy konieczne jest usunięcie zmian próchnicowych z zęba i następnie odtworzenie brakującej części zęba tradycyjną plombą. Przez wiele lat istotnym problemem było stworzenie takiego materiału do wypełnień ubytków w zębach, który trwale łączyłby się z tkanką zęba, był odporny na nacisk, żucie i ścieranie. Udało się to osiągnąć w 50. latach, gdy amerykański badacz M.G. Buonocore wynalazł technikę wytrawiania szkliwa zębowego kwasem. Dzięki temu uzyskano przyleganie (adhezję) do siebie szkliwa, zębiny oraz plomby. Obecnie przy wypełnianiu ubytków wykorzystuje się dwie techniki. Pierwsza z nich, bezpośrednia, polega na wypełnieniu ubytku materiałem plastycznym od razu w zębie. Natomiast w technice pośredniej uszkodzony ząb uzupełnia się protetycznie wykonując mikroprotezę np: inlay (wkładem) przygotowanym w laboratorium. Więcej na ten temat znajdą Państwo w dziale PROTETYKA. Najpowszechniej do tej pory były stosowane wypełnienia amalgamatowe. Obecnie coraz częściej używa się plomb kompozytowych, zarówno do wypełnień ubytków w zębach przednich, jak i bocznych. Niewielkie ubytki wypełnia się cementem glasjonomerowym. Popularne stają się także wypełnienia ceramiczne, bywają też plomby ze złota.

Amalgamaty
Amalgamat jest stopem metalu (w postaci proszku) zmieszanym z rtęcią. Plomby tego rodzaju wykorzystuje się powszechnie, ale ze względów kosmetycznych nie używa się ich do zębów przednich. Istnieje pogląd, że plomby amalgamatowe są niebezpieczne, ponieważ uwalnia się z nich rtęć. Było to powodem wielu zaciekłych kłótni między pacjentami, lekarzami a firmami produkującymi amalgamat. Amalgamatów nie powinno się zakłądać u dzieci, kobiet ciężarnych i ludzi z chorobami nerek. Nie wolno też stosować plomb z amalgamatu w zębach, które miałyby bezpośrednią styczność z metalowymi wkładami lub koronami protetycznymi. Pod wpływem takiego sąsiedztwa dochodzi bowiem do znacznego uwalniania się rtęci z wypełnienia, tworzą się ogniwa elektrogalwaniczne, czego następstwem są stany zapalne jamy ustnej.

Kompozyty
Kompozyty to materiały kosmetyczne, które występują w formie światłoutwardzalnej i chemoutwardzalnej. W gabinecie stomatologicznym do polimeryzacji takiego wypełnienia stosuje się lampy polimeryzacyjnej. Zastosowanie kompozytów daje możliwość użycia techniki warstwowej (położenie warstwy kompozytu, wymodelowanie, utwardzenie i kładzenie następnej warstwy). Ponadto stomatolog ma więcej czasu na modelowanie powierzchni plomby, jeszcze w stanie plastycznym. Także porowatość wypełnienia jest znacznie zredukowana, a podczas jego kształtowania zaoszczędza się wiele zdrowej tkanki zęba. Materiały kompozytowe były zazwyczaj wykorzystywane do wypełniania uszkodzeń w przednich zębach. Z czasem powstały kompozyty nowych generacji, które także znakomicie sprawdzają się w zębach bocznych. Zdecydowanie wypierają amalgamaty, gdyż są bardziej estetyczne. Należy jednak pamiętać o tym, że wypełnienia kompozytowe są mniej trwałe. Wadą tego materiału jest również skurcz podczas utwardzania i możliwość przebarwienia po kilku latach, W celu zamaskowania dużych wypełnień, przebarwień czy anomalii budowy szkliwa (szczególnie na zębach przednich) stosowano korony protetyczne. Dzisiaj wykorzystuje się do tego celu licówki kompozytowe w kolorze dobranym do zęba..

Glasjonomerowe materiały
Stosuje się je do niewielkich ubytków. Ich dużą zaletą jest adhezja chemiczna do zębiny i szkliwa, co daje lepsze umocowanie plomby. Cementy glasjonomerowe mają jednak pewne wady - trudno się polerują, są nieprzeźroczyste i podatne na ścieranie. Nadają się więc głównie do plombowania zębów mlecznych, ubytków przyszyjkowych, jako podkład do odbudowy kikutów zęba pod koronę protetyczną oraz jako matriały tymczasowe. Opracowanie ubytków próchniczych może być wykonane metodą tradycyjną - wiertłem lub abrazją.

do góry up

Stomatologia Dziecięca

Dziecko należy do wrażliwych pacjentów, żywo reagujących na wszelkiego rodzaju bodźce - tak psychiczne jak i fizyczne. Wizyta u stomatologa wiąże się zawsze z uczuciem lęku, a przykre przeżycia z takich wizyt dziecko pamięta długo. Wynikiem tego może być lęk przed zabiegiem stomatologicznym w wieku dojrzałym. Umiejętne postępowanie lekarza wobe dziecka jest bardzo istotne. Lekarz powinien umieć zmniejszyć lęk u małego pacjenta, co usprawni interakcje lekarz-pacjent, a to w przyszłości wpłynie na efektywność leczenia. Ważny jest również życzliwy stosunek lekarza do dziecka i informowanie go o przebiegu leczenia. Nie bez znaczenia jest także rola rodziców i opiekunów. Nie powinni oni straszyć dziecka przed zabiegiem i nie przekazywać nieświadomie swojej negatywnej postawy wobec leczenia stomatologicznego. Aby zminimalizować lęk stomatologiczny należy już około 2 roku życia oswoić dziecko z instrumentaruim i otoczeniem w gabinecie stomatologicznym. Służy temu tak zwana wizyta adaptacyjna, będąca formą zabawy, nie połączona z żadnymi zabiegami leczniczymi, ale przyzwyczajająca dziecko do współpracy z lekarzem. Duże doświadczenie w pracy z dziećmi pozwoli na zminimalizowanie w unich obaw związanych z leczeniem stomatologicznym, zapweni zdrowe zęby mleczne i piękny uśmiech. W trakcie zabiegów dzieci oglądają bajki w TV, a po wizycie otrzymują prezent (zabawkę).

do góry up

Stomatologia Estetyczna

Wybielanie zębów
Piękne białe, lśniące i zdrowe zęby są marzeniem każdego z nas. Zazdrościmy pięknego i profesjonalnego uśmiechu aktorom, modelkom, prezenterom telewizyjnym. Dążenie do pięknego uśmiechu pozostało jednak niezmienne od czasów starożytnych. W Rzymie bogate panie wybielały sobie zęby ludzkim moczem. Najlepszy był do tego mocz portugalski, który to panie wcierały sobie w zęby za pomocą chusteczek. Spośród czynników stanowiących o atrakcyjności uśmiechu biały kolor zębów odgrywa najważniejszą rolę poprawiając samopoczucie, stosunki międzyludzkie, a nawet ułatwiając zdobycie pracy. Przebarwione zęby powodują, ze uśmiechamy się rzadziej, zasłaniamy usta ręką, wstydzimy się, zamykamy w sobie. Na szczęście istnieją profesjonalne metody, które pomogą nam przywrócić śnieżnobiały uśmiech a przez to nasza pozytywna samoocenę oraz dobre samopoczucie. Zabieg wybielania zębów przeprowadzony przez lekarza stomatologa to najtańsza „operacja plastyczna”, a co najważniejsze dostępna dla wszystkich. Z wielu metod wybielania, lekarze stomatolodzy najczęściej proponują pacjentom metodę nocnego wybielania nakładkowego. Wtedy to mniejszy dopływ śliny i aktywność ust zapobiegajš wydostawaniu się żelu. Zabieg przeprowadza się za pomocą specjalnego preparatu w postaci żelu, który zawiera główną substancję wybielającą - 20% nadtlenku karbamidu. W większości przypadków efekty są osiągane już po kilku dniach. Nakładka wykonana indywidualnie sprawia, że odczuwanie jej obecności w ustach jest praktycznie żadne.

Postępowanie
1. Lekarz pobiera wycisk masą alginatową na standardowych łyżkach wyciskowych.
2. W pracowni technicznej, technik wykonuje nakładkę winylową na wcześniej odlanym modelu gipsowym. Nakładka taka ulega utwardzeniu w specjalnym urządzeniu pod wpływem światła przez 2 minuty. Po utwardzeniu technik dentystyczny opracowuje nakładkę, aby idealnie pasowała w jamie ustnej.
3. Po kilku dniach lekarz wręcza nakładkę i strzykawki z żelem pacjentowi, oraz wykonuje dokładne poinformowanie pacjenta, co do dalszego postępowania.

- Dokładnie umyć zęby szczoteczką i pastą do zębów.
- Wycisnąć ze strzykawki odpowiednią jej zawartość do wnętrza nakładki, tak aby całe dno było pokryte.
- Umieścić nakładkę na zębach i silnie docisnąć ją do zębów.
- Nadmiary żelu należy zetrzeć szczoteczką lub palcem.
- Nosić nakłądkę ok 3 godzin w ciągu dnia lub spać z nią w nocy

Warunkiem rozpoczęcia zabiegu wybielania jest wymiana wszystkich nieszczelnych wypełnień i oczyszczenie obszarów objętych próchnicą oraz prawidłowy stan tkanek przyzębia. Pacjent powinien być świadomy, że żadna, że stosowanych metod nie daje gwarancji powodzenia w stu procentach. Uzyskany zadawalający wynik wybielania nie jest skuteczny na całe życie. Po kilku latach, być może trzeba będzie powtórzyć kurację. Bezpieczeństwo wybielania. Z badań naukowych wielu naukowców z różnych krajów wynika, że metody wybielania, szczególnie nocnego są zupełnie nie szkodliwe na szkliwo zębów. Nie dochodzi do osłabienia struktury szkliwa i zwiększenia jego podatności na próchnicę. Niekiedy dochodzi po kilku dniowej kuracji nadwrażliwość na bodźce termiczne np.: zimno, ciepło. Jednak zastosowanie preparatów fluorkowych znosi tą przykrą dolegliwość bezpowrotnie. Jeśli chodzi o wpływ wybielania na wypełnienia kompozytowe, to dochodzi jedynie do nieznacznego schropowacenia powierzchni, które łatwo można powtórnie wypolerować. Warto pamiętać, że przed wybielaniem zębów, należy usunąć wszystkie ciemne wypełnienia, gdyż nie ulegają one wybielaniu. Podsumowując należy stwierdzić, że opisana metoda jest najskuteczniejszą, stosunkowo tanią i bezpieczną metodą wybielania zębów w zaciszu domowego spokoju. Czas trwania kuracji 10-14 dni. Wybielanie w gabinecie. Dla osób, którym noszenie nakładki spawiałoby dyskomfort lub ze względów czasowych, lub ze względów czasowych możemy zaproponować zabieg wybielania w gabinecie w ciągu ok. 2 h. W tym celu używa się środka o wyższym stężeniu. Po osłonięciu dziąseł specjalną żywicą nakłąda soę bezpośredni na ząb żel. po kilkurkotnej aplikacji środka w ciągu 1h uzyskuje się efekt wybielenia. Tym sposobem zostają rozjaśnione zęby w okolicy przedniej do pierwszego trzonowca (szóstki).

Licówki
Obecnie coraz większe zainteresowanie budzi zastosowanie licówek. Są to stałe uzupełnienia protetyczne stosowane w stomatologii estetycznej do pokrycia nieestetycznych powierzchni wargowych i policzkowych zębów górnych i dolnych. Częściej stosowane są w odcinku przednim zębów szczęki. Są korzystniejszą alternatywą niż wykonanie koron protetycznych, ze względu na niewielki stopień utraty tkanek twardych zęba w wyniku szlifowania. Korona protetyczna wymaga preparacji całego zęba dookoła, natomiast w przypadku cieniutkiej licówki lekarz delikatnie usuwa niewielką warstwę szkliwa z powierzchni wargowej na grubość 0,5-0,9 mm. Technikę laminatową zalicza się do uzupełnień protetycznych, które oszczędzają tkankę twardą zęba. Materiałem do wykonania licówek jest kompozyt lub porcelana.

Wskazania do zastosowania licówek:

- przebarwienia zębów trudne do wybielenia np.: tetracyklinowe, po leczeniu kanałowym,
- niedorozwój szkliwa i zębiny (amalogenesis imperfecta)
- niekosmetyczne wypełnienia zębów przednich,
- ubytki brzegów zębów, ukruszenia kątów brzegów siecznych
- diastemy między zębami,
- wydłużenie startych patologicznie zębów,
- zdecydowana zmiana koloru zębów

Przeciwwskazania:

- zła higiena jamy ustnej,
- parafunkcje zwarciowe np.: bruksizm

do góry up

Protetyka

Problemy protetyczne
Nasi pacjenci maja dostęp do każdej, najbardziej nawet zaawansowanej techniki protetycznej. Wysokiej jakości protezy akrylowe, szkieletowe, nylonowe ,protezy bezklamrowe (różne systemy zamków protetycznych, od najprostszych po najbardziej wyrafinowane). Klasyczne korony ceramiczne, korony kompozytowe, korony galwaniczne, koronypełnoceramiczne ( Zirconia, Enpress ) , mosty pełnoceramiczne oraz wszystko to co współczesna protetyka jest w stanie zaoferować. Współpracujemy bowiem z najlepszymi laboratoriami protetycznymi, których profesjonalizm jest wysoko ceniony także przez znanych specjalistów zachodnich. Każdy przypadek traktujemy indywidualnie. Nawet najbardziej wymagającemu pacjentowi, nasza klinika jest w stanie zaproponować satysfakcjonujące go rozwiązanie protetyczne pod względem funkcjonalnym jak i estetycznym..

Uzupełnianie braków zębowych - czyli protetyka stomatologiczna
W ujęciu potocznym proteza jest to sztuczny twór uzupełniejący utraconą część narządu, lecz nie stanowiący jedności biologicznej z organizmem żywym. O ile protezy innych części ciała np.: oka, ucha nie przejmują w żadnej części utraconych funkcji, o tyle wewnątrzustne protezy stomatologiczne odtwarzają zniszczone części zęba lub zębów i upośledzone funkcje jamy ustnej (żucie, mowa, estetyka). Protezy stomatologiczne są więc aparatami leczniczo-rehabilitacyjnymi. Korzystając z synomimów możemy użyć takich określeń jak: proteza zębowa, dostawka protetyczna, uzupełnienie protetyczne, konstrukcja protetyczna. W ciągu ostatnich dziesięcioleci protetyka osiągnęła bardzo wysoki poziom. Nie może być on jednak usprawiedliwieniem dla zaniechania leczenia, a w konsekwencji usuwania zębów. Należy pamiętać, że proteza jest i bez względu na postęp technologiczny pozostanie ciałem obcym w jamie ustnej. Można się do niej przyzwyczaić, ale nie wolno zapominać, że należy ją czyścić jak własne zęby. Wprawdzie nie boli, ale często nieprawidłowo wykonana jest przyczyną zaburzeń czynnościowych prowadzących do zmian w przyzębiu i stawach skroniowo - żuchwowych. Jeszcze jedno, proteza nie jest wieczna i po pewnym czasie wymaga wymiany na nową. Jeżeli doszło do utraty zębów konieczne jest ich uzupełnienie. Każda nawet pojedyncza luka stwarza, bowiem zagrożenie dla sąsiadujących z nią zębów. Mają one tendencję do pochylania się, a nawet przesuwania w kierunku wolnej przestrzeni. Ząb przeciwstawny wysuwa się z zębodołu, staje się "dłuższy", a to z biegiem czasu może doprowadzić do jego utraty. Większe braki w uzębieniu często są przyczyną patologicznego starcia pozostałych zębów, ich rozchwiania, a także schorzeń stawów skroniowo -żuchwowych. Dlatego, im wcześniej zostanie wykonana proteza, tym lepiej. W zależności od istniejących warunków w jamie ustnej, stosowane są różne rodzaje uzupełnień protetycznych.

Rodzaje protez stomatologicznych.
Wśród protez zębowych można wyróżnić dwie zasadnicze grupy:

- protezy stałe,
- protezy ruchome,

Protezy stałe są to uzupełnienia trwale umocowane na zębach własnych pacjenta, najczęściej za pomocą cementów.Do protez stałych należą: wkłady koronowe i koronowo - korzeniowe, korony i mosty protetyczne.

Protezy ruchome to uzupełnienia wprowadzane do jamy ustnej i wyjmowane z niej przez pacjenta. Są to: protezy szkieletowe, protezy nakładowe, częściowe i całkowite protezy osiadające. Zęby są narzędziami służącymi do rozdrabniania pokarmu Choć natura wyposażyła nas w 32 bardzo twarde, odporne narzędzia to przez kilkadziesiąt lat muszą się zużyć. W trakcie jedzenia gorących posiłków następują kilkudziesięciostopniowe zmiany temperatury, zęby atakowane są przez kwasy (cytrusy, napoje typu Cola), nękane próchnicą, ulegają uszkodzeniom mechanicznym. A trzeba pamiętać, że to jedyna część naszego ciała, która nie potrafi się zregenerować. Dlatego zupełnie inaczej wyglądają zęby młodzieńcze i osób w podeszłym wieku. Zniszczone uzębienie w istotny sposób wpływa na wygląd i odwrotnie: piękne zęby odejmują lat.

Plombowanie ma swoje granice
W ostatnich 20 latach nastąpił olbrzymi postęp w dziedzinie konstrukcji materiałów dentystycznych. Współczesne plomby łączą się z zębem w jedną całość, walory kosmetyczne czynią je niedostrzegalnymi, a właściwości mechaniczne pozwalają dentystom naprawiać nawet bardzo rozległe uszkodzenia. Istnieje jednak granica, powyżej której uszkodzenia nie mogą być leczone przez plombowanie a jedynie poprzez pokrycie zęba koroną.

Uzupełnienia ruchome
Protezy szkieletowe.

Protezy szkieletowe należą do ruchomych uzupełnień protetycznych. wykorzystuje się je w przypadku braków żębowych zbyt rozległych na uzupełnienie mostem. Główną ich częścią jest metalowy szkielet zaopatrzony w klamry i ciernie, który jest na tyle cienki i zredukowany iż praktycznie nie przeszkadza użytkującemu. Ciernie są to wypustki opierające się na żujących powierzchniach zębów i przenoszące tym samym suły żucia przez zęby i ozębinę na kożsi szczęk. Należy podkreślić, że jest to fizjologiczny sposób przenoszenia sił zgryzowych na kości i stanowi niewątpliwie zaletę tego rodzaju uzupełnień. Również błona śluzowa i okostna uczestniczą w przenoszeniu sił, ale w dużo mniejszym stopniu niż ma to miejsce w protezach osiadających. Klamry odpowiedzialne są za utrzymanie protez na podłożu. Ze względu na ich niekosmetyczny wygląd są one coraz częściej zastępowane przez mocowanie na koronach zasuwy, zatrzaski i korony teleskopowe. Wcelu umożliwienia takiego utrzymania protezy, konieczne jest okoronowanie zębów sąsiadujących z protezą. Połączenie protezy z koronami następuje bez widocznych elementów metalowych (klamry, ciernie), co umożliwoa uzyskanie oczekiwanego efektu kosmetycznego. Cżęściowe i całkowite protezy osiadające. Są one, podobnie jak protezy szkieletowe, uzupełnieniem ruchomym, a siły żucia są w tym przypadku przenoszone wyłącznie przez błonę śluzową i okostną na kości szczęk. Skutkiem tego jest przeciążenie kości, co przyspiesza ich zanik i powoduje osiadanie protezy. Proteza staje się "zbyt duża", a jej przyleganie do podłoża, tym samym utrzymanie, coraz gorsze. Szczególnie dużo problemów nastręcza proteza całkowita dolna, dla której alternatywą są implanty. Protezy osiadające częściowe wykonywane są z akrylanu lub nylonu, któy charakteryzuje sią elastycznością. Protezy nylonowe doskonale dopasowują się do naturalnych tkanek pod względem kolorystycznym poprzez efekt półprzezroczystości materiału. Brak elementów metalowych pozwala uzyskać zadowalający pacjenta wizualny jak i funkcjonalny, w przystępnej cenie. Wytrzymałość materiału oraz jego chemiczna odporność dają ostatecznie długotrwałą, niełamliwą protezę.

Uzupełnienia stałe
Wkłady koronowe (inleye).
Wkładami koronowymi uzupełnia się twarde tkanki korony zęba uszkodzone lub utracone w takim stopniu, że niemożliwa jest trwała odbudowa metodami zachowawczymi, czyli przez wykonanie wypełnienia. Wkłady wykonuje się najczęściej z porcelany, nowoczesnych materiałów złożonych, odpowiadających jakością ceramice oraz stopów złota. Po opracowaniu ubytku, pobrany jest wycisk, a technik wykonuje uzupełnienie. Następnie inley jest odpowiednio cementowany do zęba. Ta metoda eliminuje wiele wad, które mają niestety materiały kompozytowe stosowane przy wypełnieniach - tak zwanych "plombach".

Wkłady koronowo-korzeniowe.
Są to konstrukcjie protetyczne stosowane w przypadku znacznego lub całkowitego uszkodzenia koron zębów własnych. Warukniem kwalifikacji zęba do wkłądu koronowo-korzeniowego jest prawidłowo przeleczony kanał korzenowy bez zmian patologicznych w okolicy wierzchołka, a uszkodzenie zęba nie powinno znajdować się poniżej brzegu kości. Wkłądy koronowo-korzeniowe służą najczęściej jako umocowanie pojedynczej korony protetycznej lub będącej filarem mostu protetycznego. W wyniku szybkiego postępu technicznego indywidualne wkłądy koronowo-korzeniowe odlewane w labolatorium są zastępowane wkłądami standardowymi wykonywanymi z kompozytu wzmocnionego włóknami szklanymi lub stopu metalu. Umożliwiają one odbudowę rdzenia zęba w czasie jednej wizyty, jednak nie we wszystkich przypadkach. Często trzeba skorzystać z indywidualnie przez technika przygotowanych wkłądów z metalu lub ceramiki.

Korony protetyczne.
W przypadkach, kiedy korona zęba nie może być odbudowana inleyem lub wypełnieniem z materiałów kompozytowych, stosuje się koronę protetyczną, czyli uzupełnienie trwale osadzone na oszlifowanych zębach żywych jak i martwych. korony protetyczne mają zastosowanie w przypadkach znacznego zniszczenia części koronowej zęba, mogą służyć poprawie estetyki, przebudowie warunków zgryzowych lub lepszemu utrzymaniu w jamie ustnej protez ruchomych. Są najbardziej rozpowszechnionym elementem mocującym mosty. Służą również do odbudowy zębów na implantach. Ze wzgędu na użyte materiały, korony protetyczne dzieli się na: - jendolite - wykonane z jednego rodzaju materiału na przykład samego metalu, akrylu czy porcelany. Korony akrylowe stosowane są obecnie jedynie jako korony tymczasowe. - złożone - główna część wykonana jest z metalu, a tylko widoczna powierzchnia korony pokryta jest materiałem odpowiadającym barwą zębom własnym. Najczęściej są tym materiałem porcelana lub akryl. Z uwagi na trwałość barwy, kształtu oraz doskonałą przezierność pozwalającą imitować szkliwo, a także obojętność biologiczną oraz wytrzymałość mechaniczną, za najlepszy materiał należy uznać dzisiaj porcelanę. W porównaniu z nią wprawdzie tani, ale łatwo przebarwiający, ścierający się, chłonący zapachy akryl wypada bardzo niekorzystnie. Korony porcelanowe na metalu są wprawdzie bardzo trwałe i estetyczne, lecz nie są w stanie tak dokłądnie imitować ząb jak korony pełnoceramiczne Empress, które poprzez swoją transparencję światła idealnie odtwarzają tkanki i wyglądają jak ząb naturalny. Korony pełnoceramiczne w przeciwieństwie do porcelanowych na metalu nie wykazują "efektu szarzenia".

Mosty
Most to stała proteza uzupełniająca brak od jednego do kilku zębów. Zbudowany jest z przęsła odtwarzającego czynność i kształt utraconych zębów oraz z elementów mocujących go na filarach, którymi są naturalne zęby (korzenie) otaczające lukę lub implanty. Elementami mocującymi mogą być wkłady koronowe, koronowo - korzeniowe lub korony. Stosowanie mostów wymaga sprzyjających warunków miejscowych, a mianowicie odpowiedniej ilości i jakości dobrze rozmieszczonych (po obu stronach luki) zębów filarowych. Siły żucia przenoszone są z przęsła w całości na ozębną zębów filarowych. Czasem stosuje się jeszcze tzw. mosty jednobrzeżne, które osadzone są na jednym filarze, z reguły dowieszane do przodu. Metoda ta nie jest jednak polecana, szczególnie w obrębie zębów bocznych, gdyż wcześniej, czy później wskutek przeciążenia dochodzi do rozchwiania zęba filarowego. Mosty mogą być wykonane w technice porcelana na metalu lub pełnoceramiczne (zirconium).

Podparcie szklane ZX27
Stosowane są do odbudowy mostkami braków zębowych w przypadku niekorzystnych warunków rozmieszczenia zebów filarowych. To unikalny system eliminujący często problem braku własnych zębów filarowych niezbędnych do utrzymania uzupełnienia protetycznego typu most. Podparcia szklane wykonuje się ze specjalnego materiału dostosowanego do bezzębnej części wyrostka szczęi lub żuchwy, który może zast

do góry up

Implanty

Utracone zęby można nabudować na wszczepach kostnych (zwane implantami), które zastępują korzeń zęba. Wszyscy chcemy dobrze wyglądać, mieć ładne zęby. Tracimy je nierzadko z różnych powodów. Szukamy wtedy pomocy u stomatologów, których zadaniem jest nie tylko przywrócenie możliwości właściwego rozdrabniania pokarmów, ale także estetyki naszego uzębienia. Istnieje kilka sposobów uzupełnienia braków zębowych w celu odzyskania szerokiego uśmiechu, ale najbardziej zbliżonym do naturalnego jest implant. Jeżeli brakuje jednego zęba, a obok są dwa zdrowe, to żeby uzupełnić ten jeden ząb tradycyjnym sposobem, należy oszlifować pod korony dwa zdrowe i dołączyć do tego trzeci ząb. Implanty mają tę zaletę, że można je wstawić między dwa zdrowe zęby, które pozostają nienaruszone. Implant jest tytanowym elementem, który umieszczony w kości szczęki czy żuchwy zastępuje korzeń utraconego zęba. Ta metoda leczenia może być stosowana zarówno w przypadku braku pojedynczego zęba, kilku, jak również przy całkowitym bezzębiu. W zależności od potrzeby lekarz umieszcza w szczęce lub/i żuchwie odpowiednią liczbę implantów, na których opiera się później uzupełnienie protetyczne.

Czy każdy może mieć implant?
Aby ocenić, czy pacjent jest odpowiednim kandydatem do stosowania leczenia implantami, należy przeprowadzić z nim szczegółowy wywiad medyczny i stomatologiczny. Tak jak w przypadku innych metod leczenia, istnieją pewne przeciwwskazania bezwzględne i względne. Do bezwzględnych zaliczamy:
- ciężkie choroby psychiczne,
- zaburzenia hematologiczne (krwi),
- choroby układowe,
- ciężka cukrzyca.

Przeciwwskazania względne to:
- wiek - młodzi poniżej 16. roku życia nie mogą zostać poddani zabiegowi umieszczenia implantów, ponieważ ich kościec nie jest jeszcze w pełni rozwinięty,
- nadużywanie alkoholu i narkotyków,
- palenie papierosów - proces gojenia przebiega dużo wolniej,
- zła higiena,
- bruksizm,
- brak odpowiedniej kości.

Przed zabiegiem
Przed planowanym zabiegiem umieszczenia implantów należy wyleczyć wszystkie stany zapalne jamy ustnej, próchnicę. W razie występowania chorób ogólnoustrojowych przygotowanie do zabiegu trzeba prowadzić w porozumieniu z lekarzem prowadzącym pacjenta. Niezbędne jest również wykonanie zdjęcia panoramicznego wszystkich zębów - pantomogramu. Zdjęcie to dostarcza lekarzowi informacji o ilości i jakości tkanki kostnej, w której ma być umieszczony implant. Jeszcze do niedawna brak odpowiedniej ilości kości wykluczał możliwość wszczepienia implantu. Dziś, na szczęście, nie stanowi to już przeciwwskazania do tej metody leczenia, ponieważ istnieją techniki pozwalające na uzupełnienie braku kości za pomocą przeszczepu kości lub zastosowanie preparatów kościozastępczych. Aby implant był skuteczny przez wiele lat, należy bezwzględnie przestrzegać zasad higieny jamy ustnej. Pacjent powinien wiedzieć, jak należy je myć, aby osiągnąć zadowalający lekarza efekt, więc często musi być poddany okresowi próbnemu, w którym będzie skutecznie utrzymywał higienę jamy ustnej na odpowiednio wysokim poziomie.

Podczas i po zabiegu
Zabieg przeprowadza się w specjalnie do tego celu przygotowanym gabinecie stomatologicznym przy zastosowaniu znieczulenia miejscowego, więc jest całkowicie bezbolesny. Lekarz rozcina błonę śluzową wyrostka zębodołowego i umieszcza implant we wcześniej zaplanowanym miejscu, używając przeznaczonego do tego celu jednorazowego sprzętu. Zabieg trwa 1-2 godziny w zależności od liczby umieszczanych implantów (małych, podobnych do śrubek elementów z tytanu) i kończy się zszyciem błony śluzowej, a pacjent wraca do domu. Może być trochę opuchnięty i odczuwać ból, który ustępuje po zażyciu środka przeciwbólowego. Musi dokładnie płukać jamę ustną po każdym posiłku, a przy myciu zębów uważać, aby nie zerwać założonych szwów. Pacjenci często porównują swoje samopoczucie po zabiegu do tego, jakie występuje po usunięciu zęba mądrości. Po zabiegu przez około tydzień nie należy wykonywać ciężkich prac fizycznych, uprawiać obciążających organizm sportów, jeść twardych i ostro przyprawionych potraw. Po 7-10 dniach lekarz zdejmuje założone szwy i pozostaje czas na tzw. proces osteintegracji, który trwa od 3 do 6 miesięcy w zależności od tego, gdzie umieszczony jest implant. Po tym okresie lekarz przystępuje do następnego etapu pracy, który polega na umieszczeniu łącznika między implantami a koroną zęba. Po wygojeniu się dziąsła pobiera wycisk jamy ustnej, na podstawie którego protetyk buduje koronę nowego zęba. Ostatnim etapem jest przykręcenie lub zacementowanie korony zęba do wcześniej założonego łącznika. W pewnych warunkach możliwe jest wprowadzenie implantu i założenie korony tymczasowej na jednej wizycie. Pacjent z nowym pięknym uśmiechem nie jest jednak zwolniony z systematycznych wizyt u swojego stomatologa. Obowiązuje go nadal ścisłe przestrzeganie zasad higieny jamy ustnej i stała kontrola stanu uzębienia (co 3 miesiące lub co pół roku). Kontrole mają na celu sprawdzanie, czy nic się nie poluzowało, czy nic się nie dzieje z dziąsłem dookoła implantu, czy pacjent dobrze sobie radzi z myciem zębów. Większość osób poddających się zabiegowi wszczepienia implantów może liczyć na to, że odbudowane brakujące zęby będą służyć im do końca życia.

do góry up

Endodoncja

Endodoncja - dział stomatologii zachowawczej zajmujący się rozpoznawaniem i leczeniem chorób miazgi zęba oraz rozpoznawaniem i leczeniem chorób tkanek okołowierzchołkowych. Podstawową metodą leczenia jest tu leczenie kanałowe. W nowoczesnej endodoncji do leczenia wykorzystuje się mikroskopy operacyjne, edometry, specjalistyczne narzędzia ręczne i maszynowe dające możliwość dokłądnego opracowania kanałów zęba, systemy wypełniania za pomocą gorącej gutaperki i diagnostykę rtg. Leczenie endodontyczne jest zalecane przy bardzo głębokich ubytkach, powikłanych nieodwracalnych zapaleniach lub martwicy miazgi, po złamaniu lub zwichnięciu zęba, ze wskazań protetycznych -przed wykonaniem korony lub mostu.

do góry up

Ortodoncja

Nazwa ortodoncja pochodzi od greckich słów orthos-prosty i odous-ząb. Współczesna ortodoncja zajmuje się jednak nie tylko prostowaniem zębów ale także :

- badaniem narządu żucia dziecka w czasie wzrostu i rozwoju
-zapobieganiem morfologicznym i czynnościowym zaburzeniom narządu żucia.
- leczeniem zaburzeń w obrębie narządu żucia u dzieci i dorosłych


Na czym polega leczenie ortodontyczne

Leczenie ortodontyczne obejmuje zastosowanie:
- wczesnych, prostych metod z wykorzystaniem ćwiczeń wykonywanych przez pacjenta (mioterapia)
- aparatów ortodontycznych

Typowe leczenie składa się z następujących etapów:
- wykonanie badania i przygotoanie materiałów diagnostycznych ( gipsowe modele uzębienia pacjenta, zdjęcia RTG i foto według wskazań ) - ustalenie planu leczenia
- założenie aparatu ortodontycznego
- regularne (comiesięczne ) wizyty kontrolne w okresie leczenia ( przeważnie 1,5 - 2,5 roku )
- zdjęcie aparatu po wyleczeniu pacjenta
- utrzymanie efektów leczenia, tzw. retencja

Zależnie od wskazań lekarskich lub życzenia pacjenta, wykonywane są stomatologiczne zabiegi kosmetyczne:

czyszczenie - Czyszczeniem nazywamy zabiegi prowadzące do usunięcia płytki nazębnej, osadu, kamienia. Zabieg ten polega na profesjonalnym czyszczeniu zębów szczotką ze specjalną pastą. Do zabiegów czyszczenia zębów należą też ręczne usuwanie kamienia, skaling, piaskowanie.

skaling - Skaling to usuwanie zmineralizowanej płytki nazębnej ( kamienia) przy pomocy urządzenia ultradźwiękowego.

piaskowanie - Piaskowanie to usuwanie osadów i zanieczyszczeń z zębów i wypełnień pod ciśnieniem specjalnego piasku i wody.

wybielanie- Wybielanie to uzyskanie jaśniejszego koloru twardych tkanek zęba przy użyciu środków chemicznych ( wybielanie stosowane w gabinecie lub wybielanie stosowane w domu). Dotyczy zębów martwych, zębów z przebarwieniami powstałyi na skutek przyjmowania leków, stosowania używek ( kawa, papierosy, itp.), przebarwieniami spowodowanymi wiekiem itp. korekta kształtu zębów- korektę kształu zębów można zastosować w przypadkach, kiedy naturalny kształt zębów jest niezadawalający, w przypadku tzw. zębów szczątkowych ( czesto dotyczy to siekaczy bocznych). Wykonuje sięprzy użyciu materiału kompozytowego, koron.

do góry up